Cumartesi, Ocak 26, 2008

yaşamı sayıklama olarak görenler var, evet tam burda, kendisinin bir büyücü olduğunu düşünenler, şiir okurken bunu hissetmek isterim o duygu yoğunluğunu o hezeyanı, o heyecanı ve o sayıklamayı öyle birşey olsun ki ben kendimden geçeyim, o ağzımdan çıkan kelimeler ben olayım, dolaysız ben, o heyecan, o duygu ben, sanki bir vecd hali olsun yaşamımda, böyle olsun şiirimde, sevgimde, aşkımda, şarkımda, izlediğim manzarada, kimisi delilik diyecek buna, kimisi ise meraklı bir seyirci gibi hokkabaza bakar gibi bakacak sonrada devam edecek yoluna, herkes bir büyücü bekliyor o gelsin ve ben kendimden geçeyim diye, ormanda olduğunu farz et diyorum kendime heryer puslu, uzun ağaçlar var etrafımda veya bir uçurumun kenarında önümde uçsuz bucaksız bir düzlük var ya da vadi, atlıyorum uçurumdan sonra ve düşüyorum aşağı, düşüşü yaşarken yükseliyorum gökyüzüne doğru uçmaya başlıyorum, güneşi, maviliği, o dağla vadi arasında ki bağı, uçurumu hissediyorum, dıştaki gökyüzüne giriyorum hepsini hissediyorum ruhumda, ben oluyorum.

Hiç yorum yok: