Cumartesi, Kasım 17, 2007

kışı kimi insanlar sevmiyor, mesela ben havanın soğukluğunu, gökyüzüne bakma isteğinin azalmasını, caddede insanların acele bir yerlere yetişme kaygılarını, karanlığın tüm şehri, sokaklarını ve evi ele geçirmesini hatırlarım, ruhum daralır, kış bir yerde aidiyettir, sığınılması gereken bir yer bulmaya zorlar insanı ve yalnızlığı sokar insanın gözüne gözüne. işte hal böyleyken eline yine kendin kalırsın, soğukta sokakta eli cebinde yürürken kurduğun hayal, sıcacık eve dönüp çay koyup, elinde kitap, güzel bir şarkı dinlemektir, mutlu olursun.

+ umbrella, tegan and sara
+ kim bilebilir aşkı, hande yener
+ tavsiye kitap : yazı ve yalnızlık, oğuz demiralp

2 yorum:

Melis dedi ki...

ben de kışı severim. çamuru, üşümeyi, dediğin gibi aceleyle koşturan insanları, trafiği değil, ama sığındığım bir yerde kahve içerken, camdan dışarıyı seyretmek, bana her zaman yazdan daha çok zevk verir.

jack.kerouac dedi ki...

sevdiğimiz ve sevmediğimiz şeyler aynı temelde, kışı sevmeme konusu abartı mı ne :) ama o hisleri sevmiyorum dediğim gibi, güzel olan şeyleri yaşama isteğiyle kaplı aslında bütün mevsimler benim için..