Salı, Ocak 16, 2007

kesif ya da saint-nazaire günlüğü

kesif'i okuyorum seneler sonra yine; enis batur'un fransa'da, atlantik kıyılarında, bir aylık sürede geçen, günlük ve mektuplaşmalarının bulunduğu ince kitapçık, benim değerlendirmeme göre okuyucuya yönelik cila niyetine sunulmuş bir eser, hoş bişey yani.
1999 ve 2001 yıllarında yaptığım okumaların üzerine tekrar bir keşif çalışması, işte bu okumadan bazı notlar. demiştim ve bitti kitap, işte tepecikler:
- enis batur'u anlamak bir dert bunu tekrar anladım, galiba 2-3 yıl sonra tekrar okumam gerekecek :)
- bana tanıdık gelen bir sahne, yaşayanınız vardır, biliyorum.
"Dün sabah, ben masamda çalışıyordum, Tül de arka odada resim yapıyordu. Birden ağlayarak yanıma geldi. Hemen anladım, karmaşık köklü gözyaşlarıydı bunlar: Burada olmaktan, kesintisiz birlikte olmaktan, kaosun ve huzursuzluğun uzağında olmaktan dolayı mutlu, bunlar biteceği, bunlar çok sonra bir gün biteceği için mutsuz, umutsuz olmak. Kaçılacak yer yoktur aslında. Nabız atıyor hep." sf. 23
- ve oğlu sarp'a yazdığı mektup. okuduğum günden beri hep aklımdadır, zevkli, uzun ve güzel bir paragrafı olmasına rağmen sizlere haksızlık edip sadece mottoyu aktaracağım buraya, belki kitabı okursunuz arada..
"Bir tek sahici hedef vardır: Kendi kendini ağır ağır, süreklilik içinde inşa etmek." sf.68

Hiç yorum yok: